Genezing bij endometriose een utopie?

Als er endometriose in jouw leven is, net als in dat van mij, dan doet het pijn om dat te erkennen. We willen geen endometriose, geen pijn en we willen niet dat ons dagelijks leven er zo enorm door beïnvloed wordt: dat je moe bent, dat je je plannen moet aanpassen, dat je pijnstillers moet slikken om sommige dagen door te komen.

Jarenlang voerde ik het gevecht tegen endometriose. Als jij bent als ik, dan haal je alles uit de kast. Je zoekt naar mogelijke manieren om de pijn te verlichten: yoga, meditatie, voeding veranderen, medicijnen slikken, onderzoek na onderzoek. De prijs die je betaalt is hoog… vaak letterlijk, meestal zéker figuurlijk. De endometriose voelt als een gevangenis. Je zit vast, terwijl iedereen vrij lijkt te zijn en zijn leven leidt. Laat daar nou, hoe vervelend ook, net de crux zitten. Hoe bereid ben je om in deze gevangenis op de grond te gaan zitten en te gaan luisteren naar wat het lijf je te vertellen heeft? Wat als je de weerstand tegen de endometriose opgeeft? Hoe groot is de ruimte dan op te werken aan je emotionele heling?

Klinkt misschien zweverig, maar bereidheid is het toverwoord hier. Niet met een hangend koppie en schoorvoetende bereidheid. Maar actieve bereidheid… alles er laten zijn, de pijn, de boosheid, het verdriet, de donkere gedachten. En dat is niet leuk of makkelijk.

Een kleine ervaring om het uit te proberen: Als een nieuwsgierig kind endometriose ervaren. Ga zitten op de bank, een stoel of je bed. Stel je nu voor dat je zes jaar oud bent. Een zesjarig ziet en ervaart heel veel dingen voor de eerste keer. Met de nieuwsgierigheid van je zesjarige ik ga jij endometriose ervaren. Wat gebeurt er in je lijf? Waar zit het? Hoe ‘beweegt’ het? Is het groot of klein? Heeft het een vorm of een kleur? Welke gedachten horen erbij? Welk gevoel? Waar zit dat gevoel?

Als je al deze vragen gelezen hebt, dan is je bereidheid vast aan de hoge kant. Vanuit welke drijfveer is je bereidheid aan de hoge kant? Stiekem hopen we allemaal dat we op een dag wakker worden en dat de endometriose is verdwenen. Genezing is waarschijnlijk een utopie (maar laten we vooral ook vertrouwen houden in de geneeskunde en ons eigen lijf), maar de bereidheid om endometriose er te laten zijn, gaat ervoor zorgen dat er energie overblijft voor andere zaken. We trekken er, figuurlijk, de tralies van de gevangenis wat verder mee open.