Leven met een steentje in je schoen

Iedereen kent het gevoel wel: je loopt een eindje, en ergens onderweg merk je dat er iets in je schoen zit. Een steentje. Niet groot, maar groot genoeg om je te irriteren. Je voelt het bij elke stap. Het drukt, schuurt, vraagt aandacht. Soms probeer je het te negeren, maar het blijft er. En hoewel het niet altijd even pijnlijk is, is het ook nooit helemaal weg.

Deze metafoor gebruik ik vaak in mijn gesprekken over pijn, ongemak en het leven zelf. Want dat steentje in je schoen — dat hebben we allemaal. Het staat voor verdriet, verlies, angst, onzekerheid, schaamte of iets anders dat pijn doet. Soms komt het door iets wat in het verleden is gebeurd, soms is het iets dat nu speelt. Het maakt niet uit wat het steentje is, belangrijker is: het is er. Endometriose voelt als een enorme puntige steen in je schoen.

Wat vaak gebeurt, is dat mensen hun leven proberen in te richten om dat steentje weg te krijgen. Alsof het pas goed is als de pijn verdwenen is. Maar dat moment komt vaak niet. Of als het komt, dan is het tijdelijk. De realiteit is: het steentje hoort bij jou. Niet omdat je zwak bent, of omdat je iets verkeerd doet. Maar gewoon, omdat je mens bent.

Maar — en dat is belangrijk — je hóeft er niet de hele tijd met je aandacht bij te zijn.

Misschien herken je het wel: je bent met vriendinnen, je lacht, je bent in het moment. En ineens valt het je op: het steentje is er nog wel, maar het zit even op de achtergrond. Het bepaalt niet alles. Je leeft, ondanks dat steentje. Of misschien wel: met dat steentje.

Hetzelfde geldt voor werk, hobby’s, kleine geluksmomenten. Het steentje verdwijnt niet, maar het hoeft niet altijd op de voorgrond te staan. Je hoeft niet steeds te denken: “Wat voel ik nu?” of “Hoe krijg ik dit weg?” Je mag leren leven met dat ongemak, en ondertussen je aandacht richten op wat jij belangrijk vindt.

De kunst is dus niet om het steentje uit je schoen te halen — want dat kan gewoon niet.

De kunst is om ermee te leren lopen. Misschien zelfs een beetje dansen. Soms schuurt het, soms vergeet je het bijna. En af en toe, als het echt te veel is, sta je even stil. Misschien praat je er met iemand over. En dan loop je weer verder.

Dus als jij een steentje voelt, weet dan: je bent niet de enige. Het hoort bij het leven. En hoewel het ongemakkelijk kan zijn, betekent het niet dat je stil hoeft te staan. Je kunt nog steeds liefde voelen, verbinden, dromen, groeien. Zelfs — of juist — met een steentje in je schoen.