Ik heb lang gedacht dat ik altijd “aan” moest staan. Dat ik sterk moest zijn, alles aan moest kunnen en vooral mee moest doen met de rest. Ik was hard voor mezelf en altijd druk bezig voor anderen.
Tot mijn lijf stop zei. Endometriose leerde me iets wat ik nooit had geleerd: verzachten. Vertragen. Luisteren. Loslaten. Niet vanuit opgeven, maar vanuit overgave. Ik ontdekte dat ik niet hoef te vechten om waardevol te zijn. Dat ik mag rusten. Dat ik niet minder ben als ik niet zo hard presteer als ik in het verleden deed. En hoe meer ik dat leer, hoe zachter ik word — ook voor de vrouwen die ik begeleid.
Want we zijn allemaal onderweg.
Ik ben coach, ja. Maar ook mens. Ik leer, val, twijfel, groei. En daarin zit de kracht.Ik heb nog steeds doelen, maar ik geniet nu meer van het onderweg zijn, dan van het eindpunt. De doelen zijn minder groot, meer vanuit mijn hart, dan vanuit verwachtingen (die ik denk dat anderen van mij hebben).
We zijn allemaal work in progress. En dat is precies goed.
Herken jij dat gevoel van altijd maar doorgaan? Van streng zijn voor jezelf terwijl je eigenlijk verlangt naar zachtheid?
Ik begeleid vrouwen die willen leren vertragen, voelen en weer verbinding maken met zichzelf. Wil je weten hoe dat eruit kan zien voor jou? Stuur me gerust een berichtje — ik praat er graag met je over.
0 reacties